Dział zawiera tłumaczenia abstraktów publikacji dot. stali i głowni damasceńskich oraz odnośniki do materiałów o tej szczególnie tajemniczej stali.

Pertulla J., „Reproduced wootz Damascus steel”, abstract
Najlepsza głownie damasceńskie były wytwarzane w Persji z indyjskiej stali wootz o zawartości węgla około 1,5%. Głonie te stały się sławne z powodu swej wysokiej jakości i niepowtarzalnych wzorów powierzchniowych, pochodzących od małych cząstek cementytu ułożonych w podłużne warstwy. Ostatnie głownie o najwyższej jakości zostały wykonane prawdopodobnie około XVIII wieku, po czem sztuka ich tworzenia zaginęła na jakiś czas. Ostatnio ponownie odkryto ową sztukę. W publikacji „Reproduced wootz Damascus steel” autorstwa Juhy Pertulli przedstawiono dowód skutecznego odtworzenia starożytnego materiału w nowoczesnej hucie. Dodatek 0,5% chromu okazał się niezbędny. Międzydendrytyczna segregacja chromu i cykliczny proces termiczny doprowadził do uformowania charakterystycznej warstwowej mikrostruktury w otrzymanych bryłach. Chrom również przeciwdziałał grafityzacji.

Pertulla J. 2004. Wootz Damascus steel of ancient origin, abstract
Legendarne głownie damasceńskie starożytnego Orientu były kute z wysokowęglowej (około 1,5%C) stali wytopowej np. z wootz. Słynny damasceński obraz powierzchni stali jest uformowany z cząstek węglików zorganizowanych w równoległe warstwy. Jakość cięcia i odporność na uderzenie tych głowni były testowane odpowiednio jako noże do skóry i „Charpy speciments” wykutych z reprodukowanej stali damasceńskiej. Korzystny efekt węglików na trzymanie ostrza może być mniejszy niż powszechnie przypuszczano. Było trudne, jeśli nie niemożliwe określenie kiedy skóra została przecięta. Stal z równomiernym rozkładem węglików była nieco mocniejsza niż stal z warstwami bogatymi w węgliki. Orientalna ruda często zawierała dużą ilość fosforu, co prawdopodobnie uczyniło większość głowni kruchymi, ale w przypadkach, gdzie zawartości węgla i fosforu nie są przesadnie duże, stal wootz może być plastyczna.

Nanowires in ancient Damascus steel, Werner Kochmanna, Marianne Reibold b, Rolf Goldberg b, Wolfgang Hauffe c, Alexander A. Levin b, Dirk C. Meyer b, Thurid Stephan b, Heide Müller b, André Belger b, Peter Paufler b,? Journal of Alloys and Compounds 372 (2004) L15–L19, abstract
Długotrwałe poszukiwania przepisu na tworzenie legendarnych mieczy damasceńskich mogą stać się nowym kierunkiem badań po naszym odkryciu, że oryginalna szabla damasceńska zawiera bardzo dużo nano-przewodów cementytu, który oddziaływuje z przemieszczeniemi i który może wpływać na nukleację perlitu. Nano-twardość zastała zmierzona oddzielnie dla cementytu i perlitu wskazując na uderzające różnice w nie-elastycznym zachowaniu tych faz.

Metalla (Bochum) 7.2, 2000, 55-69
Cutting Edge Technology - The Ferghana Process of medieval crucible steel smelting
Th. Rehren & O. Papakhristu, wnioski:
Prace wykopaliskowe w Akhsiket, prowadzone przez ostatnie 40 lat i przyczynkowe badania naukowe pozostałości znalezionych materiałów, pozwoliły na identyfikację procesu wytopu bazującego na drugim topieniu „slag-rich bloomery iron” razem z pewną ilością węgla drzewnego jako reduktora i składnika stopu. Początkowa zawartość balastu stanowiła 20% wsadu do tygla – obliczona na podstawie bilansu masy dla typowego tygla o objętości 960cm3. Otrzymywano około 200g ciasta szlagowego i kęs stali o ciężarze około 4,5kg. Proces ten wydaje się typowy dla Doliny Ferghana we wschodnim Uzbekistanie i do tego rejonu ograniczony., stąd nazwa samego procesu „Proces Ferghana”. W chwili obecnej proces może być datowany na wczesny IX do późnego XIIw.n.e a więc do okresu islamskich rządów na tym terenie. Pomijając to powiązanie polityczno-kulturalne z zachodem, sądzi się, że podstawy procesu pochodzą skąd indziej – najprawdopodobniej ze wschodniego Turkmenistanu, dzisiejszego Xinjiang w północno-zachodnich Chinach. Jednakże okres islamskiego panowania dostarczył infrastrukturę organizacyjną i ekonomiczną, która pozwoliła przetrwać procesowi blisko 400 lat.[...]